Alicja Sandomierska

adwokat

Tematyką odpowiedzialności za błędy medyczne, w tym za zakażenia szpitalne, interesuję się od bardzo wielu lat. Obecnie prowadzę kancelarię adwokacką we Wrocławiu.
[Więcej >>>]

Skontaktuj się

Od 1 marca 2012 r. weszła w życie ustawa zmieniające ustawę o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Znowelizowane przepisy umożliwiły poszkodowanym pacjentom dochodzenie  roszczeń pieniężnych także poza sądami.

Pacjenci zyskali bowiem możliwość kierowania swoich roszczeń o zadośćuczynienie i odszkodowanie w związku ze zdarzeniami medycznymi do nowych podmiotów, a mianowicie wojewódzkich komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych.

Czym jest zdarzenie medyczne?

Pojęcie zdarzenia medycznego zostało przez ustawodawcę zdefiniowane jako następstwo działania niezgodnego z aktualną wiedzą medyczną. Takimi zdarzeniami może być:

  1. nieprawidłowa diagnoza, jeżeli spowodowała ona niewłaściwe leczenie albo opóźniła właściwe leczenie, przyczyniając się do rozwoju choroby,
  2. niewłaściwe leczenia, w tym wykonanie zabiegu operacyjnego,
  3. zastosowanie produktu leczniczego lub wyrobu medycznego,

w wyniku czego doszło u pacjenta do zakażenia, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia lub śmierci.

Kto może złożyć wniosek
do wojewódzkiej komisji?

Wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego może złożyć:

  1. pacjent lub jego przedstawiciel ustawowy – w przypadku zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia stanowiących zdarzenie medyczne,
  2. spadkobiercy pacjenta – w przypadku jego śmierci.

Termin złożenia wniosku
o ustalenie zdarzenia medycznego

Przede wszystkim pamiętaj, że na złożenie wniosku masz określony termin. Wniosek może być złożony w terminie 1 roku od dnia, w którym podmiot składający wniosek dowiedział się o zakażeniu, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo nastąpiła śmierć pacjenta stanowiących zdarzenie medyczne.

Termin ten nie może być jednak dłuższy niż 3 lata od dnia, w którym  nastąpiło zdarzenie skutkujące zakażeniem, uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia albo śmiercią pacjenta. W przypadku śmierci pacjenta, powyższy termin nie biegnie do dnia zakończenia postępowania spadkowego.

Przeczytaj: Czego możesz się domagać w przypadku zakażenia w szpitalu?

Złożenie wniosku, w wyniku którego wojewódzka komisja do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych wydała orzeczenie o zdarzeniu medycznym, przerywa bieg terminu przedawnienia roszczeń określony w przepisach kodeksu cywilnego wynikający ze zdarzeń objętych Twoim wnioskiem.

Postępowanie przed wojewódzką
komisją do spraw orzekania
o zdarzeniach medycznych

Celem postępowania przed komisją jest ustalenie, czy zdarzenie, które stanowi podstawę Twoich roszczeń, stanowiło zdarzenie medyczne.

Jeśli będziesz chciał możesz uczestniczyć w posiedzeniach komisji – za wyjątkiem tej części posiedzenia, w trakcie której odbywa się narada i głosowanie nad orzeczeniem.

W posiedzeniu może także uczestniczyć kierownik podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, z działalnością którego wiąże się wniosek o ustalenie zdarzenia medycznego oraz ubezpieczyciel, z którym podmiot leczniczy zawarł umowę ubezpieczenia z tytułu zdarzeń medycznych.

O terminie posiedzenia komisja zawiadamia co najmniej na 7 dni przed wyznaczonym terminem.

Wyjaśnienia przed Komisją Wojewódzką

Przed wydaniem orzeczenia, komisja może wezwać Cię do złożenia wyjaśnień. Do złożenia wyjaśnień mogą ponadto zostać wezwani kierownik podmiotu leczniczego prowadzącego szpital, z działalnością którego wiąże się wniosek, osoby, które wykonywały zawód medyczny w podmiocie leczniczym prowadzącym szpital oraz inne osoby, które były w nim zatrudnione lub w inny sposób z nim związane, w okresie, w którym zgodnie z wnioskiem miało miejsce zdarzenie medyczne albo zostały wskazane we wniosku jako osoby, które mogą posiadać informacje istotne dla prowadzonego przed wojewódzką komisją postępowania oraz ubezpieczyciela.

Pamiętaj, że jeśli nie możesz stawić się przed komisją w wyznaczonym terminie, powinieneś usprawiedliwić swoją nieobecność.

W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa osoby wezwanej na posiedzenie w celu złożenia wyjaśnień albo zeznań w charakterze świadka, wojewódzka komisja może pominąć dowód z tych wyjaśnień albo zeznań, jeśli miałyby one dotyczyć okoliczności już ustalonych w sposób niebudzący wątpliwości na podstawie innych dowodów.

Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla wydania orzeczenia wymaga wiadomości specjalnych, wojewódzka komisja zasięga opinii lekarza w danej dziedzinie medycyny albo konsultanta wojewódzkiego w danej dziedzinie medycyny, farmacji lub innej dziedzinie mającej zastosowanie w ochronie zdrowia. Warto tutaj podkreślić, że opinie sporządzane w postępowaniu przed komisją są znacznie tańsze, aniżeli te sporządzane w toku postępowania sądowego.

Przeczytaj: Zakażenie szpitalne – kiedy występuje?

Wojewódzka komisja w trakcie postępowania rozpatrywać będzie dowody dowody przedstawione przez Ciebie oraz kierownika podmiotu leczniczego prowadzącego szpital oraz ubezpieczyciela.

Komisję może także żądać dokumentacji prowadzonej przez podmiot leczniczy prowadzący szpital, w tym dokumentacji medycznej.

Ponadto komisja jest uprawniona do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w podmiocie leczniczym prowadzącym szpital oraz dokonywania wizytacji pomieszczeń i urządzeń szpitala.

Wojewódzka komisja po naradzie wydaje orzeczenie o zdarzeniu medycznym albo jego braku, wraz z uzasadnieniem. Komisja powinna wydać orzeczenie w terminie 4 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Komisje orzekają w 4 osobowych składach, a ich orzeczenia zapadają większością co najmniej 3/4 głosów w obecności wszystkich członków składu orzekającego.

Pamiętaj, że jeśli nie zgadzasz się z treścią orzeczenia w terminie 14 dni masz prawo złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Świadczenia przyznawane w wyniku
postępowania przed wojewódzką komisją

Ustawa nie określa minimalnych kwot, jakich możesz domagać się w swoim wniosku. Kwoty te nie mogą być jednak wyższy niż określone w ustawie. I tak maksymalna wysokość świadczenia (odszkodowania i zadośćuczynienia) z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu do jednego pacjenta w przypadku:

  1. zakażenia, uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia pacjenta – wynosi 100 000 zł,
  2. śmierci pacjenta – wynosi 300 000 zł.

Pamiętaj, że wojewódzka komisja nie decyduje o wysokości zadośćuczynienia i odszkodowania. Komisja wydaje orzeczenie o istnieniu zdarzenia medycznego albo jego braku. Propozycję o wysokości przyznanego zadośćuczynienia i odszkodowania przedstawia ubezpieczyciel za pośrednictwem wojewódzkiej komisji do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych.

Jako pacjent możesz przyjąć lub odrzucić zaproponowane świadczenie. Przyjęcie proponowanego świadczenia, powoduje że musisz zrzec się dalszych roszczeń, co oznacza, że nie będziesz mógł ich dochodzić przed sądem. Pamiętaj jednak, że nie musisz się zgadzać na przyznane Ci kwoty.

Z mojego doświadczenia wynika, że kwoty proponowane przez wojewódzkie komisje nadal pozostają znacznie, niekiedy diametralnie niższe, od tych które można uzyskać na drodze postępowania sądowego.

O plusach i minusach działania wojewódzkich komisji możecie przeczytać w artykule mec. Jolanty Budzowskiej będącej członkiem takiej komisji (link do artykułu: https://pomylkalekarza.pl/).

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 693 515 595e-mail: a.sandomierska@asandomierska.pl

Zakażenie w szpitalu każdorazowo niesie ze sobą pogorszenie stanu zdrowia, niejednokrotnie powodując jego utratę. W tym artykule opowiem Ci, czego możesz się domagać w przypadku zakażenia w szpitalu. Posłuchaj…

W przeważającej części przypadków, z którymi spotkałam się w trakcie procesów sądowych, zakażenie powodowało u poszkodowanych pacjentów znaczne cierpienia, dyskomfort w codziennym życiu, konieczność ponoszenia kosztów leczenia i opieki medycznej oraz rehabilitacji, czy też utratę korzyści majątkowych.

Podstawowym i często też najwyższym świadczeniem, jakie może uzyskać zakażony pacjent jest…

Zadośćuczynienie za zakażenie w szpitalu

Zadośćuczynienie stanowi rekompensatę za tzw. krzywdę niematerialną. Ma ono niejako załagodzić cierpienia i ból jakich doświadczyłeś na skutek tego, że zostałeś zakażony w szpitalu.

Zadośćuczynienie jest świadczeniem, które ma zrekompensować Twoje cierpienia fizyczne, jak i niekorzystne następstwa w sferze psychiki.

Zadośćuczynienie ma pełnić funkcję kompensacyjną – jego wysokość choć uznaniowa, powinna uwzględniać wszystkie związane z doznanym zakażeniem cierpienia, tak aby zrekompensować wszelkie niedogodności jakie spotkały Cię w związku z przebytym zakażeniem i spowodowaną w jego wyniku koniecznością leczenia i utratą zdrowia, a także niedogodności związane z normalnym codziennym funkcjonowaniem i radością życia.

Kolejnym roszczeniem, którego może domagać się zakażony pacjent jest…

Odszkodowanie za zakażenie w szpitalu

W razie uszkodzenia ciała, czy wywołania rozstroju zdrowia, poszkodowany pacjent może domagać się naprawienia szkody.

Powyższe obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty.

Pod pojęciem tych kosztów rozumieć należy m. in. koszty opieki lekarskiej, przeprowadzanych badań, zakupu lekarstw, opieki nad poszkodowanym, specjalnej diety, zakupu sprzętu medycznego, czy rehabilitacji.

Na żądanie poszkodowanego, podmiot zobowiązany do naprawienia szkody powinien także wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia.

Jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, może domagać się sumy potrzebnej na pokrycie kosztów niezbędnych do przygotowania do wykonywania innego zawodu, w tym np. kosztów związanych z koniecznością nabycia nowych kwalifikacji, czy zakupu jakiegoś sprzętu niezbędnego do wykonywania nowego zawodu.

Szczególną formą naprawienia szkody powstałej u zakażanego pacjenta jest…

Renta w wyniku zakażenia

Z roszczeniem przyznania renty można wystąpić w ściśle określonych przypadkach.

Renta przysługuje, gdy w wyniku zakażenia wystąpiła u pacjenta całkowita lub częściowa utrata zdolności do pracy zarobkowej albo zwiększeniu uległy jego potrzeby lub też zmniejszyły się widoki powodzenia na przyszłość.

Renta z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy ma na celu wyrównanie różnicy pomiędzy dochodami, jakie mógłby uzyskać poszkodowany pacjent, gdyby nie doszło do zakażenia, a dochodami jakie faktycznie może uzyskiwać po zakażeniu go w podmiocie leczniczym.

Co istotne, w pewnych sytuacjach, nawet jeśli poszkodowany nie pracował w chwili zakażenia, możliwe będzie uzyskanie takiej renty.

Z kolei renta z tytułu zwiększenia się potrzeb poszkodowanego ma na celu osiągnięcie takiego stanu rzeczy jaki istniałby gdyby nie doszło do zakażenia. Ma ona zatem niejako rekompensować dodatkowe koszty, które nie obciążały poszkodowanego przed zakażeniem, a które ponosi na skutek zakażenia.

Do kosztów tych zaliczyć można np. koszty opieki lekarskiej, specjalnego odżywiania, zakupu leków, czy rehabilitacji.

Zapamiętaj:

Jeśli zdecydujesz się na dochodzenie swoich praw, pamiętaj że możesz, ale nie musisz domagać się wszystkich wskazanych powyżej roszczeń. Możliwe jest bowiem dochodzenie jedynie wybranego roszczenia np. zadośćuczynienia.

Wówczas w przyszłości będziesz mógł wystąpić z kolejnym roszczeniem (np. o odszkodowanie). Pamiętaj tylko o obowiązujących terminach przedawnienia. Ich niedochowanie spowoduje, że narazisz się na podniesienie przez szpital tzw. zarzutu przedawnienia w procesie i w konsekwencji oddalenie powództwa przez sąd.

*****

Poczytaj też o:

Zakażenie szpitalne – kiedy występuje.

Dokumentacja medyczna i kto może o nią wystąpić

 

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 693 515 595e-mail: a.sandomierska@asandomierska.pl

Zakażenie szpitalne – kiedy występuje?

Alicja Sandomierska05 sierpnia 2020Komentarze (0)

Jak wiesz nie każde zakażenie organizmu można uznać za zakażenie szpitalne. Co więc możemy rozumieć pod pojęciem zakażenia szpitalnego?

Prawną definicję tego pojęcia znajdziesz w art. 2 pkt 33 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Z tego właśnie przepisu wynika, że zakażenie szpitalne to takie zakażenie, które:

wystąpiło w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, w przypadku gdy choroba:

    1. nie pozostawała w momencie udzielania świadczeń zdrowotnychw okresie wylęgania albo
    2.  wystąpiła po udzieleniu świadczeń zdrowotnych, w okresie nie dłuższym niż najdłuższy okres jej wylęgania.

Zakażenie szpitalne – kiedy występuje bakteriaZwróć uwagę, że ustawodawca definiując pojęcie zakażenia szpitalnego posłużył się bardzo nieprecyzyjnym zwrotem, a mianowicie „w związku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych”, w żaden sposób świadczeń tych nie konkretyzując.

Co więcej kolejne przepisy definiujące pojęcie świadczeń zdrowotnych (ustawa o działalności leczniczej) wskazują jedynie, że są to działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

Jakkolwiek pojęcie to niekiedy nastręcza trudności interpretacyjnych, nie budzi żadnych wątpliwości, że celem takich świadczeń jest służenie zdrowiu pacjenta, nigdy zaś jego pogorszenie.

Procedury zapobiegające
zakażeniom szpitalnym

Każdy z nas trafiając do szpitala, czy też innego rodzaju placówki medycznej może ulec zakażeniu. Procedury mające na celu zapobieganie zakażeniom pozostawiają niestety wciąż wiele do życzenia, a w podmiotach leczniczych wciąż dochodzi do licznych zakażeń pacjentów.

Niestety zakażenia takie niosą bardzo poważne konsekwencje dla zdrowia pacjentów.

Niejednokrotnie bowiem na skutek zakażenia szpitalnego, zakażony pacjent wymaga długotrwałego leczenia. Zakażenia powodują cierpienie u pacjentów, a co gorsza bardzo często prowadzą do wyniszczenia ich organizmu.

Niejednokrotnie pacjent, w przypadku takiego zakażenia, po opuszczeniu placówki medycznej znajduje się w o wiele gorszym stanie zdrowia, niż wówczas gdy trafił na leczenie.

Jakie masz prawa w przypadku
zakażenia szpitalnego

Jeśli zostałeś zakażony w szpitalu, pamiętaj że przysługują Ci określone roszczenia względem placówki medycznej, w szczególności: zadośćuczynienie, odszkodowanie i renta.

Możesz także domagać się ustalenia odpowiedzialności szpitala w przyszłości za skutki takiego zakażenia.

Świadczenie te mają na celu zrekompensowanie doznanych przez Ciebie krzywd niematerialnych, ale także materialnych jak np. zwrot kosztów leczenia (Poczytaj o odpowiedzialności szpitala).

Zdjęcie: CDC on Unsplash

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 693 515 595e-mail: a.sandomierska@asandomierska.pl

Dokumentacja medyczna

Alicja Sandomierska29 lipca 2020Komentarze (0)

Dokumentacja medycznaDokumentacja medyczna w procesach o błędy medyczne jest jednym z podstawowych dowodów. Zapisy w niej zawarte mogą mieć bowiem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, pacjent ma prawo dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. Podmiot zaś udzielający takich świadczeń jest obowiązany taką dokumentację prowadzić, przechowywać i udostępniać.

Kto może otrzymać dokumentację medyczną?

Dokumentacja medyczna jest udostępniana pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu (np. rodzicowi niepełnoletniego dziecka), bądź osobie upoważnionej przez pacjenta. W sytuacji, gdy dojdzie do śmierci pacjenta, dokumentacja medyczna jest udostępniana osobie upoważnionej przez pacjenta za życia lub osobie, która w chwili zgonu pacjenta była jego przedstawicielem ustawowym.

Formy udostępniania dokumentacji medycznej

W jakiej formie możesz uzyskać dokumentację medyczną? Otóż zgodnie z obowiązującą ustawą, dokumentacja medyczna jest udostępniana:

  1. do wglądu, w tym także do baz danych w zakresie ochrony zdrowia, w miejscu udzielania świadczeń zdrowotnych, z wyłączeniem medycznych czynności ratunkowych, albo w siedzibie podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, z zapewnieniem pacjentowi lub innym uprawnionym organom lub podmiotom możliwości sporządzenia notatek lub zdjęć;
  2. przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku;
  3. przez wydanie oryginału za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po wykorzystaniu, na żądanie organów władzy publicznej albo sądów powszechnych, a także w przypadku gdy zwłoka w wydaniu dokumentacji mogłaby spowodować zagrożenie życia lub zdrowia pacjenta;
  4. za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej;
  5. na informatycznym nośniku danych.

Jeśli zaś chodzi o zdjęcia rentgenowskie wykonane na kliszy, przechowywane przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, są one udostępniane za potwierdzeniem odbioru i z zastrzeżeniem zwrotu po ich wykorzystaniu.

Dokumentacja medyczna prowadzona w postaci papierowej może być udostępniona przez sporządzenie kopii w formie odwzorowania cyfrowego (skanu) i przekazanie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej lub na informatycznym nośniku danych, na żądanie pacjenta lub innych uprawnionych organów lub podmiotów, jeżeli przewiduje to regulamin organizacyjny podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych.

Odpłatność dokumentacji medycznej.

Za udostępnienie dokumentacji medycznej przez sporządzenie jej wyciągu, odpisu, kopii lub wydruku, czy też na informatycznym nośniku danych  podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych może pobierać opłatę. Opłaty, nie pobiera się w przypadku udostępniania dokumentacji medycznej w związku z postępowaniem przed wojewódzką komisją do spraw orzekania o zdarzeniach medycznych. Opłatę za udostępnienie dokumentacji medycznej ustala podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych, przy czym nie może przekraczać ona wysokości określonej przepisami prawa.

Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem:

  • dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon;
  • dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu;
  • zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną pacjenta, które są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wykonano zdjęcie;
  • skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres:
  • 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono świadczenia zdrowotnego będącego przedmiotem skierowania lub zlecenia lekarza,
  • 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono skierowanie – w przypadku gdy świadczenie zdrowotne nie zostało udzielone z powodu niezgłoszenia się pacjenta w ustalonym terminie, chyba że pacjent odebrał skierowanie;
  • dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, która jest przechowywana przez okres 22 lat.

Po upływie powyższych okresów podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych niszczy dokumentację medyczną w sposób uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła. Dokumentacja medyczna przeznaczona do zniszczenia może być wydana pacjentowi, jego przedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta.

Dokumentacja medyczna, jak wspomniałam na wstępie, jest jednym z podstawowych dowodów w procesie. Pamiętać jednak należy, iż nie jest to jedyny dowód (a przynajmniej nie powinien być), który Sąd bierze pod uwagę wydając wyrok w sprawie. Nierzadko bowiem zdarzają się przypadki, kiedy dokumentacja medyczna prowadzona jest w sposób nierzetelny, czy nawet fałszowana. Dlatego ważne jest, aby poza nią przedstawić Sądowi także inne dowody, które potwierdzą zasadność dochodzonych roszczeń.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 693 515 595e-mail: a.sandomierska@asandomierska.pl

zakażenie w szpitaluW ostatnich latach zaobserwować można tendencję wzrostową w zakresie kierowania pozwów przeciwko placówkom medycznym związanych z negatywnymi skutkami w leczeniu pacjentów. Wiele z tych pozwów dotyczy różnego rodzaju błędów medycznych.

Od pewnego czasu coraz więcej spraw sądowych jest wytaczanych przez pacjentów, którzy w trakcie hospitalizacji zostali zakażeni różnego rodzaju wirusami, czy bakteriami. Z mojego doświadczenia wynika, że większość spraw sądowych dotyczy zakażeń gronkowcem oraz wirusami HBV i HCV, aczkolwiek sporo zakażeń szpitalnych zostaje wywołanych innymi patogenami. Najczęściej osoby, które zostały poszkodowane w wyniku takich zakażeń dochodzą swoich roszczeń na drodze postępowania cywilnego, rzadziej karnego.

W tym poście postaram Ci się pokazać jakie reguły rządzą procesem cywilnym i jakie przesłanki muszą zostać spełnione, abyś mógł skutecznie dochodzić swoich roszczeń w takim postępowaniu.

Zobacz, czego możesz się domagać w przypadku zakażenia szpitalnego >>

Zapewne już wiesz, że odpowiedzialność cywilna jest odpowiedzialnością majątkową i to w związku z jej powstaniem możesz domagać się na swoją rzecz wypłaty zadośćuczynienia, odszkodowania, czy renty. Aby taka odpowiedzialność powstała i można było skutecznie domagać się zapłaty przed sądem cywilnym musisz w trakcie postępowania sądowego wykazać, że:

  1. zaistniało zdarzenie, które spowodowało wystąpienie szkody u pacjenta i to podmiot leczniczy ponosi za to odpowiedzialność,
  2. wystąpiła szkoda u pacjenta,
  3. pomiędzy zdarzeniem wywołującym szkodę, a szkodą zachodzi związek przyczynowy.

Pamiętaj, że w procesie cywilnym to na Tobie jako na osobie poszkodowanej ciążyć będzie obowiązek udowodnienia, że do zakażenia doszło podczas leczenia w konkretnej placówce medycznej. Przepisy prawa przewidują jednak w procesach związanych z zakażeniami szpitalnymi pewne „ułatwienia”. Jest to tzw. dowód prima facie. Sąd może bowiem na podstawie takiego dowodu uznać za ustalone fakty mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli wniosek taki można wyprowadzić z innych ustalonych faktów (domniemanie faktyczne).

Kiedy występuje zakażenie szpitalne – poczytaj >> 

Powyższe oznacza, że związek przyczynowy pomiędzy postępowaniem pozwanego szpitala, a szkodą w postaci powstania zakażenia szpitalnego nie musi być ustalony w sposób pewny, a wystarczające będzie wykazanie dużego stopnia prawdopodobieństwa, że do zakażenia doszło podczas leczenia w danej placówce medycznej.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 693 515 595e-mail: a.sandomierska@asandomierska.pl